บทที่ 5 อย่าปากแข็งนักเลย
พร้อมพัฒน์พลิกนามบัตรในมือไปมา ก่อนวางลงบนโต๊ะตรงหน้าปาริฉัตร
“คนที่ชื่อธันวาที่ลูกปลาไปเจอมาเหรอ”
“ค่ะ” ปาริฉัตรเพิ่งกลับถึงบ้านได้ไม่นาน เธอวางนามบัตรไว้ข้างกระเป๋าแล้วขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เมื่อลงมาอีกครั้งก็พบพร้อมพัฒน์นั่งอยู่ในห้องรับแขก ทั้งที่ตอนแยกกันหน้าโครงการ เขาบอกว่าต้องกลับไปประชุมต่อที่บริษัท
“พี่พร้อมกลับมานานแล้วเหรอคะ”
“สักพักแล้ว ทำไม”
“ประชุมเสร็จแล้วเหรอ?”
“ใช่” เขาตอบเพียงเท่านั้น ก่อนเลื่อนนามบัตรกลับมาหาเธอ
“ตกลงไปคุยอะไรกัน”
“เรื่องงานค่ะ”
“งานอะไร”
“พี่ธันชวนลูกปลากลับไปทำงานกับบริษัทเขา” พร้อมพัฒน์มองเธออยู่ครู่หนึ่ง
“แล้วลูกปลาตอบไปว่ายังไง”
“ยังไม่ได้ตอบค่ะ”
“แสดงว่ากำลังคิดจะรับ”
“ค่ะ” ปาริฉัตรหยิบนามบัตรขึ้นมาเก็บ แต่พร้อมพัฒน์วางมือลงบนบัตรไว้ก่อน
“รู้จักกันนานแล้วเหรอ”
“พี่ธันเป็นรุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัยค่ะ หลังเรียนจบก็ได้ทำงานที่เดียวกัน”
“ทำไมพี่ไม่เคยได้ยินชื่อ”
“ตอนแต่งงาน พี่ธันไปทำงานต่างประเทศแล้วค่ะ อีกอย่างพี่พร้อมไม่เคยถามเรื่องคนที่ลูกปลาเคยทำงานด้วย”
“เรื่องแบบนี้ต้องรอให้พี่ถามด้วยหรือไง”
“ไม่ต้องค่ะ” ปาริฉัตรตอบโดยไม่ได้ประชด พร้อมพัฒน์กลับขมวดคิ้ว
“แล้วทำไมไม่เคยเล่า”
“ลูกปลาไม่รู้ว่าพี่พร้อมอยากฟังหรือเปล่า”
“ถ้าลูกปลาไม่เล่า พี่จะรู้ได้ยังไง”
“ถึงเล่า พี่พร้อมก็อาจจำไม่ได้เหมือนเรื่องไปฟังบรรยาย” พร้อมพัฒน์ปล่อยมือจากนามบัตรแล้วเอนหลังพิงโซฟา
“จะเอาทุกเรื่องมารวมกันทำไม”
“ลูกปลาไม่ได้จะรวมค่ะ พี่พร้อมถาม ลูกปลาก็ตอบ”
“พักนี้เถียงเก่งขึ้นนะ”
“พี่พร้อมไม่ชอบเหรอคะ” เขาไม่ได้ตอบ ปาริฉัตรจึงหยิบนามบัตรกลับมาแล้วนั่งลงบนโซฟาอีกตัว
“บริษัทเขาจะให้ลูกปลาเข้าไปทำอะไร”
“ให้กลับไปทำงานออกแบบเหมือนเดิมค่ะ แต่ต้องเข้าไปทดลองงานก่อน ถ้าทำไม่ได้ก็คงไม่ได้อยู่ต่อ”
“ไม่ได้ทำมาตั้งสามปี ทำไมถึงอยากทำงานขึ้นมา”
“เพราะไม่ได้ทำมาตั้งสามปีนี่แหละค่ะ ถ้ายังไม่เริ่มตอนนี้ ต่อไปก็คงยิ่งกลับไปยาก”
“ถ้าอยากทำงาน ทำไมไม่บอกพี่”
“บอกแล้วพี่พร้อมจะทำยังไงคะ”
“พี่หาที่ให้ได้”
“ลูกปลาไม่อยากได้งานเพราะเป็นภรรยาพี่พร้อมค่ะ”
“แล้วรับงานจากคนชื่อธันวานั่น ไม่เหมือนกันตรงไหน เขาก็เป็นคนรู้จักลูกปลา”
“พี่ธันรู้ว่าลูกปลาเคยทำงานอะไรและทำได้แค่ไหน เขาไม่ได้บอกว่าจะรับทันที แค่ให้ไปลองทำก่อน” พร้อมพัฒน์มองนามบัตรในมือเธออีกครั้ง
“เชื่อใจกันดีนะ”
“เราเคยทำงานด้วยกันค่ะ”
“ถึงขั้นกล้ารับคนที่ไม่ได้ทำงานมาสามปีเข้าบริษัท”
“พี่พร้อมกำลังคิดว่าลูกปลาทำไม่ได้เหรอคะ”
“พี่ไม่ได้พูดแบบนั้น”
“แต่พี่พร้อมพูดเรื่องที่ลูกปลาหยุดงานมาสามปีตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว”
“พี่แค่ไม่อยากให้รีบตัดสินใจเพราะวันนี้ไปดูโครงการมาแล้วรู้สึกสนุก แค่รองเท้าลูกปลายังเตรียมไปไม่เหมาะกับงานเลย”
“ลูกปลาไม่ได้เพิ่งชอบงานออกแบบวันนี้ค่ะ เรื่องรองเท้าลูกปลาก็บอกพี่พร้อมไปแล้วด้วย” พร้อมพัฒน์เงียบไป ปาริฉัตรก้มมองนามบัตรในมือ ก่อนพูดต่อ
“ลูกปลาแค่ลืมไปแล้วว่าตอนทำงานตัวเองเคยมีความสุขแค่ไหน”
“อยู่บ้านไม่มีความสุขเหรอ” คำถามนั้นทำให้เธอเงยหน้าขึ้น
“พี่พร้อมอยากรู้จริง ๆ เหรอคะ” เขามองเธอ แต่ยังไม่ทันตอบ โทรศัพท์บนโต๊ะก็ดังขึ้น ชื่ออัญญารินปรากฏบนหน้าจอ ปาริฉัตรหันไปทางอื่น
“พี่พร้อมรับเถอะค่ะ อาจเป็นเรื่องงาน” พร้อมพัฒน์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แต่ไม่ได้กดรับ เขาปิดเสียงแล้ววางคว่ำไว้ตามเดิม
“คุยเรื่องของเราให้จบก่อน” ปาริฉัตรมองโทรศัพท์ที่เงียบลง ก่อนหันกลับมาหาเขา
“ลูกปลายังไม่ได้ตกลงกับพี่ธัน เพราะอยากบอกพี่พร้อมก่อนค่ะ”
“ถ้าพี่ไม่เห็นด้วย ลูกปลาจะไม่ไปหรือเปล่า” เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง
“ลูกปลาบอกเพราะพี่พร้อมเป็นสามี แต่ไม่ได้แปลว่าลูกปลากำลังขออนุญาตค่ะ” สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย
“แล้วจะบอกพี่ทำไม ในเมื่อคิดไว้แล้วว่าจะทำ”
“อย่างน้อยพี่พร้อมก็ควรรู้ ว่าต่อไปลูกปลาอาจไม่ได้อยู่ดูแลทุกอย่างในบ้านเหมือนเดิม”
“พี่ดูแลตัวเองได้”
“ค่ะ ลูกปลารู้”
“ถ้าอยากกลับไปทำจริง ๆ พี่ก็ไม่ได้ห้าม แต่จำเป็นต้องเป็นบริษัทของคนชื่อธันวานี่เหรอ” ปาริฉัตรมองเขา
“ถ้าคนที่ชวนลูกปลาเป็นผู้หญิง พี่พร้อมจะถามมากขนาดนี้ไหมคะ”
“มันไม่เกี่ยวว่าเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย”
“แล้วเกี่ยวกับอะไรคะ” พร้อมพัฒน์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอีกครั้ง ทั้งที่หน้าจอยังมืดอยู่
“พี่แค่อยากให้คิดให้ดีก่อน” ปาริฉัตรไม่ได้ถามต่อ เธอหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมา เปิดอ่านข้อความที่ธันวาส่งไว้ แล้วพิมพ์ตอบกลับไปต่อหน้าเขา
“ปลาตกลงค่ะ เริ่มทดลองงานได้เมื่อไรแจ้งมาได้เลย” เธอกดส่ง ก่อนวางโทรศัพท์ลง
“ทำไมต้องรีบตอบตอนนี้” พร้อมพัฒน์ถาม
“ลูกปลาคิดมาสามปีแล้วค่ะ” ปาริฉัตรเก็บนามบัตรของธันวาใส่กระเป๋า
“เพียงแต่วันนี้เพิ่งตัดสินใจได้ ว่าอยากจะไปจริงๆ”
“ลูกปลาไม่ได้ทำเพราะประชดพี่ ที่พี่กลับไปร่วมงานกับอันใช่ไหม?” ปาริฉัตรชะงัก ก่อนจะหันไปจ้องหน้าสามีด้วยสายตาสิ้นหวัง เขาคิดได้เท่านั้นเองหรือ
“สำหรับพี่พร้อมแล้ว ลูกปลาก็คงเป็นได้แค่ผู้หญิงงี่เง่า ขี้ประชดใช่ไหมคะ”
“พี่ถามก็ตอบสิ”
“พี่พร้อมไม่เห็นเลยเหรอ ว่าตอนที่ลูกปลาได้ทำงาน ลูกปลามีความสุขแค่ไหน”
“ทำกับพี่ก็ต้องมีแต่ความสุขอยู่แล้ว ลูกปลาทำพลาดก็ไม่มีใครว่าอะไร แต่ถ้าไปทำกับคนอื่นมันไม่เหมือนกัน” ปาริฉัตรยืนนิ่ง เขาไม่เคยมองเห็นศักยภาพของเธอเลยจริงๆ อย่างนั้นสินะ
“ลูกปลาทราบเรื่องนั้นดีค่ะ ขอบคุณที่เป็นห่วง” เธอพูดก่อนจะเดินหนีเข้าห้องไป
